Durf ik me te laten dragen?

Vertrouwen

Een thema dat als een rode draad door mijn leven loopt, is vertrouwen. Of eigenlijk een gebrek aan vertrouwen. Niet het soort vertrouwen dat zegt: “Alles komt wel goed.” Maar een veel dieper vertrouwen. Een vertrouwen dat niet afhankelijk is van omstandigheden. Een heel groot deel van mijn leven voel ik een groot verlangen naar dit diepe vertrouwen.

Ik kan me nog herinneren hoe ik mij als kind voelde wanneer ik achterin de auto van mijn ouders lag te slapen en mijn vader ons naar huis reed. Ik wist niet of er files waren, of de weg werd omgeleid of dat er een flinke storm zou losbarsten onderweg. Ik hield de route niet in de gaten en bemoeide mij niet met mijn vader die achter het stuur zat. Ik gaf me gewoon over aan mijn slaap. Niet omdat ik zeker wist dat er niets zou gebeuren. Maar omdat ik mij volledig gedragen voelde.

Ergens in de loop van mijn jeugd raakte ik dat vertrouwen kwijt.

Achter het stuur

Net als zoveel anderen, nam ik daarom zelf het stuur in handen. Ik begon te geloven dat ik zelf  verantwoordelijk was voor de uitkomst. Alsof ik voortdurend moest opletten, vooruit moest denken en ervoor moest zorgen dat het leven de goede kant op zou gaan.

Misschien herken je dat wel. Hoe subtiel angst zich kan vermommen als verantwoordelijkheid. Dat controle soms voelt als veiligheid. Zo ontzettend vermoeiend. En soms zitten we zo vast in die controle dat wij er uitgeput van raken of ziek worden.

Thuiskomen bij God

Terwijl we ondertussen heimelijk verlangen naar ontspannen en loslaten. Naar overgave aan iets wat ons draagt. Ik geloof dat dit een verlangen is naar huis. En ik noem dat ‘het verlangen naar thuiskomen bij God’. Voor mij betekent dit de realisatie, de herinnering, dat dit leven en alle ervaringen in deze werkelijkheid, tijdelijke verhalen zijn die zich afspelen in dit oneindige tijdloze Veld van Bewustzijn waar wij deel van zijn. Het besef dat wij voortkomen uit de Goddelijke Intelligentie, de Scheppende Liefde. En dat het leven en alles wat we hierin tegenkomen, bedoeld is om ons hieraan te herinneren, ons wakker te maken. Wanneer we ons dit daadwerkelijk herinneren, vallen we als vanzelf in overgave.

Overgave

Overgave is niet passief zijn en niets doen. Het gaat om een innerlijke staat van zijn, om het voelen van een diepe basis in onszelf en het weten dat wij deel zijn van het Ene, van God. Dat niets ons werkelijk kan schaden en alles wat er in ons leven gebeurt, bedoeld is om ons te herinneren aan wie wij werkelijk zijn: een expressie van Goddelijke, onvoorwaardelijke Liefde.

Steeds wanneer ik me dit herinner, vindt er een verschuiving plaats in mij, van doen naar laten. De verkramping van de controledwang laat los en ik ontspan in het vertrouwen.

Met de stroom mee

Ik zie een beeld voor me: ik zwem in een stromende rivier, die kronkelt en stroomversnellingen heeft en ik probeer krampachtig mijn koers te bepalen. Uit alle macht zwem ik naar links en rechts, om te voorkomen dat ik ergens tegenaan bots. En ik bots voortdurend tegen rotsen en stenen, omgevallen boomstammen en uitstekende takken. Ik raak meer en meer uitgeput. Totdat ik zo uitgeput raak, dat ik niet langer zelf meer kan sturen. Dan opeens geef ik de strijd tegen de stroming op en laat ik los. Ik ontspan en als vanzelf begin ik te drijven en mee te stromen met de rivier. Het water weet waar ze de minste weerstand vindt en stroomt moeiteloos langs alle obstakels heen. Soms bots ik nog licht ergens tegenaan maar de stroom voert me met gemak verder. Uiteindelijk wordt ik door de rivier de open zee ingedragen, waar ik in de oneindigheid opgenomen wordt en verdwijn. Ik los op in de eenheid.

Naar huis

Wij zijn gaan geloven dat wij afgescheiden wezens zijn, losstaand van God en daarom denken we dat wij volledig verantwoordelijk zijn voor de gang van zaken in ons leven en dat van anderen. Wij zijn vergeten dat God niet ergens buiten ons is, maar in alles aanwezig is, in ieder moment. Dat God het Leven zelf is, dat ons op ieder moment draagt.

Het moment dat wij ons dit herinneren, hoeven we niet meer te vragen:  Hoe zorg ik ervoor dat alles goed komt? Maar: Durf ik me te laten dragen, ook als ik niet weet waar de weg naartoe leidt? Hierin ligt een grote innerlijke bevrijding. Steeds minder proberen het leven te beheersen. Steeds vaker ontspannen in het niet-weten.

Laat je maar mee voeren, niet-wetend waar de reis je brengt. Vertrouw er maar op dat wat je op je pad tegenkomt, altijd een uitnodiging is om je te helpen ontwaken. Weet dat deze reis je hoe dan ook terug zal brengen, naar huis.

In liefde,

Eline Vrolijk