Hoe verlicht ben je als iemand voor je 30 rijdt?

Verlichting.

Alleen het woord al.

Ik zie iemand voor me op een bergtop. Witte kleding. Een serene glimlach. Een gezicht waarop al minstens vijftien jaar geen parkeerboete, familiediner of vastgelopen printer meer vat heeft gehad.

Ik ben die persoon niet.

Als verlichting betekent dat je altijd kalm en liefdevol door het leven beweegt, ben ik vermoedelijk nog onderweg.

Toch houd ik van het woord. Vooral vanwege de gewone betekenis ervan.

Je loopt een donkere kamer binnen. Je ziet niets en tast naar de lichtknop.

Klik.

De bank stond er al. De tafel ook. En die tas waar je bijna over struikelde blijkbaar eveneens.

Het licht heeft niets veranderd. Het maakt alleen zichtbaar wat er al was.

Misschien is bewustwording precies dat.

Niet een betere versie van jezelf worden. Maar iets eerder zien wat je aan het doen bent.

Dat je alweer een heel gesprek in je hoofd voert met iemand die niet eens aanwezig is.

Dat je boos bent over iets wat nog helemaal niet gebeurd is.

Dat je voor de derde keer de koelkast opent terwijl je eigenlijk geen honger hebt.

We leven een behoorlijk deel van ons leven op de automatische piloot. Er komt een gedachte en we geloven hem. Iemand kijkt een beetje vreemd en voor je het weet heeft je hoofd een complete Netflix-serie geproduceerd, inclusief dader, motief en drie seizoenen vervolgschade.

Maar soms gebeurt er iets bijzonders.

Je denkt ineens:

O wacht. Dit is een gedachte.

Niet noodzakelijk de waarheid.

En precies daar ontstaat een klein beetje ruimte. Ruimte om niet automatisch te reageren. Om iets anders te kiezen.

Misschien is dát al een beetje verlichting.

Er is een uitspraak waar ik altijd erg van houd:

‘Denk je dat je verlicht bent? Ga dan maar eens een weekend bij je ouders wonen.’

Pijnlijk raak.

Het is natuurlijk relatief eenvoudig om je heel bewust te voelen wanneer je rustig op een meditatiekussen zit en niemand aan je hoofd zeurt.

Maar ga weer eens aan de keukentafel van vroeger zitten.

Eén opmerking. Eén bepaalde blik. Of alleen die ene manier waarop iemand ‘nou…’ zegt.

En twintig jaar persoonlijke ontwikkeling verlaat geruisloos het pand.

Ineens ben je niet meer die bewuste volwassene die haar gedachten rustig observeert. Je bént weer die gedachte. Inclusief bijbehorend humeur.

Misschien wordt verlichting juist dáár interessant.

Niet op dat meditatiekussen, maar midden in het gewone leven. Op het moment dat iemand precies op dat knopje drukt waarvan jij dacht dat je het jaren geleden had laten verwijderen.

En wanneer je dan één seconde eerder dan vroeger kunt denken:

Ah. Daar is-ie weer.

Dan gaat er een klein lampje aan.

Ik weet niet waar ik sta op de officiële schaal van verlichting. Waarschijnlijk ergens tussen redelijk bewust en buitenproportioneel geïrriteerd als iemand voor mij 30 rijdt waar je 50 mag.

Maar misschien is dat helemaal niet erg.

Misschien hoeven we niet verlicht te zijn.

Misschien is het genoeg als we af en toe het licht aandoen.

Klik.

Liefs Minette

Minette is de eigenaresse van yogastudio Body-Motion en verrast ons in elke editie met jaar column.