Ontwaken met cappuccino

Ik zit in mijn yogabroek en t-shirt op de bank, met mijn cappuccino waarvan ik af en toe nip, lekker heet en zalig.

Mijn blik dwaalt naar buiten. De sporen van het harde werk van Martien zijn zichtbaar in de oude vermolmde boomstronk die op het terras ligt te wachten om opgeruimd te worden. Hij heeft een groot gapend gat achtergelaten in de aarde waar de prachtige sering ooit stond te stralen.

Er komt een gedachte in me op: deze wereld blijft zoals het is, ook als ik ontwaakt ben. Opeens zak in een diepe leegte. Een stilte die alles doordrenkt. De zoeker is opeens, zomaar, plotseling opgelost, verdwenen. Er valt niets meer te doen. Het leven ontvouwt zich, zoals het dat altijd al doet en ik kijk er naar, beleef het ten volle, alleen is er opeens niemand meer aanwezig die er tegen vecht. Verzet is uit elkaar gevallen.

Het voelt open, zacht, liefdevol en aanvaardend. Ik voel diepe ontspanning in mijn lichaam, omdat er niets meer is om tegen te vechten.

Het spel stopt nooit

Ontwaken is niet een doel op zich. Het is iets wat plaats vindt terwijl ik zoekend was naar de waarheid. Zoekend naar het einde van het lijden. Niet om ergens te komen, maar om te laten wat onwaar is. Ontwaken is niet jezelf verheffen boven het leven, maar volledig aanwezig zijn in het leven.

De mensheid zal waarschijnlijk nooit volledig ontwaken, want dan stopt dit spel. Kennelijk wil bewustzijn, God, het Ene, zichzelf in deze duale werkelijkheid ervaren. Ik, deel van God, speel er nu, net als jij, tijdelijk in mee in deze unieke vorm met deze unieke ervaringen.

Het leven is als een diepe uitademing die als vanzelf weer overgaat in een inademing.

Hout hakken en water halen

Het lijden ontstaat wanneer we ons verzetten tegen wat zich aandient. Na ontwaken kan er nog steeds pijn zijn, of verdriet en ongemak. Maar in een ontwaakte geest is er een aanvaarden van die pijn, verdriet of ongemak.

Een boeddhistisch gezegde klinkt: “Voor verlichting is er hout hakken en water halen. Na verlichting is er hout hakken en water halen.”

Het leven geeft ons voortdurend nieuwe ervaringen, ook wanneer we ontwaakt zijn. Maar de oordelen vallen weg omdat ze niet meer nodig zijn. De drang om te verbeteren lost op, omdat er geen tekort meer wordt gevoeld. Controle verdwijnt omdat er vertrouwen is. Dat betekent niet dat je geen betrokkenheid meer voelt, maar dat je betrokken bent vanuit liefde in plaats van angst.

Je bent nog steeds moeder, vader, zoon, dochter, collega, vriend of vriendin. Je gaat nog steeds naar je werk, doet je boodschappen en de was. Maar nu zonder de verantwoordelijkheid te dragen voor het verloop van het leven. Er is ontvankelijkheid, aanwezigheid en een openheid in ieder moment.

Boeddha en Jezus waren niet altijd blij

Vroeger dacht ik dat de staat van ontwaakt zijn een staat van euforie was, een diepe gelukzaligheid die er dan continu zou zijn. Ik vond er wel wat van dat ik niet altijd straalde van vreugde en liefde. Ik faalde als ik somber was, of verdrietig of boos.

Maar het was gewoon weer een ander concept waarmee ik mij identificeerde. Het was een bevrijding voor mij te weten dat ontwaken iets heel anders is. Ja, er zijn momenten van gelukzaligheid die zich kunnen aandienen wanneer we ontwaakt zijn. Echter, de aard van verlichting is aanwezigheid en daarin kan gelukzaligheid verschijnen. En tevens verdriet, verlies, pijn en ongemak. Leven in ontwaakte staat betekent het leven en het menselijk gedoe volledig ervaren, zonder identificatie.

De staat van onbewustheid is een staat van ontkenning van het zelf, van vlucht, controle en angst en een ervaring van afgescheidenheid.

Ontwaakt zijn is dit spel doorzien terwijl je het volledig doorleeft. Een nog dichterbij zijn in de ervaring, zonder jezelf er in te verliezen.

Jezus zat niet alleen maar in een ivoren torentje een potje verheven te zijn. Hij leefde onder de mensen, midden in de wereld en zei: doe zoals ik. Hij toonde ons hoe we volledig aanwezig kunnen zijn in vertrouwen en openheid, zonder ons te hechten aan een uitkomst of ervaring. Jezus, Boeddha en andere ontwaakte Meesters waren echt niet altijd blije eitjes. Zij toonden ons hoe wij het Christusbewustzijn IN de aardse ervaring kunnen brengen.

Alles in het leven verschijnt en verdwijnt

Emoties verschijnen en verdwijnen. Niets is blijvend. Er is alleen het Ene, God, bewustzijn, dat zichzelf wil ervaren in deze menselijke vorm, in dit aardse leven met alles wat daarin te beleven is.

Terwijl ik mijn beker leeg drink en de vogels zie struinen door de omgewoelde aarde, zoekend naar een lekkere vette worm, dobber ik nog even verder in deze nietsheid en geniet ik van deze leegte die nooit leeg is, maar vervuld is met alles.

Eline Vrolijk