Onder de oppervlakte

Je lijf reageert. Maar waarop eigenlijk?

Soms ontmoet je iemand bij wie er eigenlijk helemaal niets aan de hand is. Aardig mens, vriendelijke ogen, stelt normale vragen, heeft voor zover je weet ook nog niemand vermoord. En toch…

Iets in jou doet: hmmm.

Je kunt er je vinger niet op leggen. Je hoofd voert keurig het gesprek, maar je lijf lijkt ondertussen met iets heel anders bezig. Je adem verandert. Je schouders spannen wat aan. Misschien schuif je ongemerkt een stukje naar achteren.

Andersom kan trouwens ook. Je kent iemand tien minuten en vertelt dingen waarvan je op weg naar huis denkt: waarom weet die vrouw nu eigenlijk hoe de relatie met mijn moeder eruitziet? Blijkbaar hadden jullie het gezellig.

Ik vind dat fascinerend

Er wordt blijkbaar van alles waargenomen voordat we er bewust woorden aan kunnen geven. Onder de oppervlakte is er dan al iets in beweging. En precies daar begint voor mij resonantie. Niet omdat je lijf altijd gelijk heeft. Als ik spanning voel wanneer jij dichterbij komt, betekent dat niet automatisch dat jij te dichtbij komt. Het enige wat ik zeker weet, is dat er iets in míj gebeurt.

En dan komt het lastige gedeelte. Kunnen we het even laten bij hé, ik voel spanning? Dat blijkt nog een hele kunst. Want nog voordat we goed en wel hebben gevoeld wat er gebeurt, heeft ons hoofd er vaak al een verhaal van gemaakt. ‘Ik vertrouw hem niet. Zij voelt niet goed. Er klopt hier iets niet.’ En als je een beetje thuis bent in systemisch werk, wordt het helemaal feest. Een verstrikking. Oude loyaliteit. Iets uit de vrouwenlijn.

Voor je het weet hebben we oma erbij gehaald

Terwijl oma misschien nergens iets mee te maken heeft en gewoon rustig dood wil zijn. Ik hou van systemisch werk. Het is mijn vak. Het kan zichtbaar maken wat onder onze verhalen meespeelt. Patronen, loyaliteiten en bewegingen die soms al generaties meegaan. Maar resonantie nodigt mij uit om nog even vóór die verklaring te blijven. Bij wat er nú gebeurt…

Systemisch werk helpt me onderzoeken waar een beweging vandaan kan komen. Resonantie helpt me opmerken dát er iets beweegt.

Daarom werk ik met het Resonantiekompas. Drie eenvoudige vragen.

Waar is de ander?
Waar ben ik?
Wat gebeurt er tussen ons?

Vooral die middelste is soms verdraaid lastig. Want waar ben jij wanneer iemand tegenover je verdrietig wordt? Blijf je bij jezelf? Of zit je voor je het weet met één been bij de ander, heb je drie oplossingen bedacht, een zakdoek aangereikt en ben je in gedachten ook alvast diens jeugd aan het repareren?

Allemaal goed bedoeld natuurlijk. We zijn soms verbazingwekkend snel bij de ander. Bij onszelf aankomen duurt wat langer. En misschien zit daar wel de kunst. Voelen wat je voelt, zonder er meteen een waarheid van te maken. Niet alles hoeft opgelost. Je hoeft niet alles te verklaren. En niet iedere brok in je keel hoeft van oma te zijn. Soms heb je gewoon een brok in je keel. Ook dat kan. Soms begint het met iets veel kleiners. ‘Hé… er gebeurt iets.’ En dan komt misschien wel de grootste uitdaging: Er even met je handen vanaf blijven. Niet analyseren. Niet oplossen. Niet alvast drie generaties terugrekenen. Gewoon even blijven bij wat je merkt. Misschien ontdek je dan dat je lijf je helemaal geen antwoord geeft. Maar wel een ingang. En eerlijk gezegd is dat vaak al interessant genoeg.

Zelf ervaren?

Lezen over resonantie is een beetje als lezen over zwemmen. Uiteindelijk moet je toch het water in. Daarom maakte ik een korte oefening met drie vloerankers IK – DE ANDER – TUSSEN ONS. Daarmee kun je thuis onderzoeken wat er verandert wanneer je letterlijk een andere positie inneemt.

Wil je de oefening en vloerankers ontvangen? Mail ONDER DE OPPERVLAKTE naar info@miracentra.nl. Ik stuur ze je gratis toe.

Oma hoeft niet mee te doen.

Miriam Overes – Opleider in Systemisch werk en resonatie, En oprichter van MIRA Centra Lieshout

Website: miracentra.nl

Lieshout