“Dromerig staar ik naar buiten, niet in de gaten hebbende dat Niels, mijn coach, weer plaats had genomen tegenover mij en een boek onder mijn neus had geschoven.

Ga dit maar eens lezen Marita, het zal jou iets leren.

‘De Keuze’ lees ik, geschreven door Edith Eva Eger. Een boek over Auschwitz.

Op de achterkant lees ik over de inhoud van het boek.

‘Van de ruim 15 duizend gedeporteerden uit het Hongaarse Kassa was Edith Eger een van de zeventig mensen die de oorlog overleefden. Pas op haar 90ste besloot de psycholoog haar verhaal op papier te zetten.’

Wat heeft mijn kinderwens te maken met een vrouw die in een concentratiekamp in Auschwitz heeft gezeten?? vraag ik aan Niels, mijn coach.

Edith is een joods tienermeisje, wonend in Hongarije. In 1944, op 16 jarige leeftijd, wordt ze in de avond wakker geschrikt door de Duitse soldaten. Ze wordt, samen met haar ouders en oudste zus Magda, gedeporteerd naar concentratiekamp ‘Auschwitz’.

Bij aankomst, wordt ze gescheiden van haar ouders. Edith en haar zus Magda worden door de stille, echoënde doucheruimtes gevoerd. Ze worden van hun haar beroofd en staan uren buiten, naakt, te wachten op hun uniformen, met de ogen van de soldaten op hun gericht. Ze vraagt zich af hoe ze zichzelf overeind kan houden op een plek waar het enige solide de hekken, de dood, de vernedering en de gestaag omhoog stomende rook zijn?

Ze worden ondergebracht in een van de barakken. Vanaf deze dag zal haar leven voorgoed veranderen. De vele maanden die ze daar verblijven, zijn maanden van afzien, hard werken, vernederingen, wreedheden, angst, overleving en hoop. De gedachte ‘ik heb vandaag overleefd, morgen zal ik vrij zijn’ houdt haar op de been.

Op een dag moeten Edith en haar zus Magda Auschwitz verlaten. Ze zijn niet vrij, maar zullen worden getransporteerd van fabriek naar fabriek om daar te gaan werken. Ze zijn ontsnapt aan de gaskamer, maar toch kijkt de dood hun elke dag meer en meer in de ogen. Hun lichamen zijn zo verzwakt. ‘Honger’ is wat hun heel de dag bezig houdt. Zelfs de vernederingen door de soldaten, weerhoudt hun er niet meer van om te smeken om wat eten. Ze dienen, tijdens de reis, als menselijk lokaas om de Britten te ontmoedigen om de trein met munitie te bombarderen en marcheren dagen- of wekenlang in de kou. Dan komt eindelijk de dag van de bevrijding. Ze heeft de oorlog overleefd, maar…..

Een paar jaar later vertrekt Edith, met man en dochter, naar Amerika. Op weg naar vrijheid. Maar al snel komt ze erachter dat ze niet vrij is. De oorlog leeft in haar verder. Haar gedachten en emoties houden haar nog steeds gevangen in een ‘gevangeniskamp’.

Op een dag wordt haar een boek aangereikt ‘De zin van het leven’. Dit boek leert haar begrijpen dat ze een keuze heeft. Ze kan in de gevangenis van het verleden blijven leven, of ze kan het verleden de springplank laten zijn die je het leven helpt bereiken dat je nu wilt leiden. Zo leert ze langzaam om niet langer de gegijzelde, het slachtoffer of de gevangene te zijn. Maar om vrij te zijn!!

Ik werd emotioneel. Ik snapte wat Niels mij wilde laten zien. Ik had ook een keuze!

Op 37 jarige leeftijd, koos ik voor het alleenstaand moederschap .Na mijn donor gevonden te hebben, kon het avontuur beginnen. Maar wat een mooi avontuur had moeten worden, werd voor mij een nachtmerrie. Vele pogingen volgden, maar mijn wens mocht niet in vervulling gaan.

Ondanks dat ik stopte met de pogingen, omdat het geestelijk te zwaar werd, bleef mijn kinderwens mij achtervolgen. Ik werd, net als Edith, ook een gevangene in mijn eigen gevangeniskamp, waardoor ik niet meer genoot van het leven.

Zonder kind zou ik toch nooit gelukkig zijn??

Edith’s verhaal liet mij zien, dat ik ook een keuze had. Ik kon in mijn kinderwens blijven hangen, gevangen blijven in mijn eigen gedachten, of ik kon weer in het leven springen. Die dag koos ik om de springplank te gebruiken, want het leven is te mooi om niet te vieren….”

Het boek heeft mijn leven verandert.

Door Marita van Asseldonk

Is er een boek dat ook jou leven heeft verandert? Wil je je verhaal delen in het magazine? Neem dan contact op via info@bewustzijnenzo.nl

In 2009 debuteerde zij met Of hoe waarom, twee jaar daarop verscheen Lieve Céline, dat werd bekroond met de Opzij Literatuurprijs. Een jaar later verscheen de bestseller Alles wat er was, gevolgd door Efter (2014), Ivanov (2016) en Fuzzie (2017).

Bervoets’ werk werd verschillende malen genomineerd voor de Gouden Boekenuil, de AKO Literatuurprijs en de Libris Literatuurprijs. In 2017 won Bervoets de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en in datzelfde jaar eveneens de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Uit het juryrapport: ‘Steeds is een schrijfster aan het woord die trefzeker formuleert, lenig construeert, boordevol verbeelding zit en nooit roeperig of te expliciet wordt.’

Naast romans schrijft Bervoets essays en recensies over media en technologie, voor onder andere de Volkskrant en NRC Handelsblad. Haar korte verhalen werden gepubliceerd in verschillende internationale literaire tijdschriften.

Eind 2017 ging CarryMe, haar tweede avondvullende theatervoorstelling, in première. Haar laatste roman, Welkom in het Rijk der zieken, haalde de longlist van de Bookspot Literatuurprijs, de vertaalrechten werden verkocht aan Duitsland.

Nieuw: voorprogramma met regionaal Taaltalent
Voorafgaand aan het hoofdprogramma introduceert en interviewt Willem van Beek een auteur uit het Land van Cuijk. Van Beek is voorzitter van taalcollectief De Kneep, een stichting met als doel het laten kennismaken, verbinden en stimuleren van traditionele en nieuwe regiotaalmakers. “Veel mensen weten niet dat we dichtbij geweldige taaltalent hebben rondlopen en dat er boeken worden uitgebracht die absoluut de moeite waard zijn om te lezen. Ik ga in dit half uur met auteurs in gesprek over het schrijverschap, motivatie, inspiratie en ambities en uiteraard het recent uitgebrachte werk.”

Kaarten
Kaarten voor de Literaire Ontmoeting inclusief voorprogramma kosten €16,- en zijn verkrijgbaar via www.schouwburgcuijk.nl.

Bibliotheekleden betalen €12,50. Gebruik voor het kopen van kaarten met korting de code BPLUS20

Dinsdag 9 februari Schouwburg Cuijk 19.30

Deze voorstelling maakt deel uit van de reeks Literaire ontmoetingen, georganiseerd oor BiblioPlus, waarin bekende Nederlandse auteurs voorlezen uit eigen werk, over hun schrijverschap vertellen en antwoord geven op vragen uit het publiek. Verder in deze reeks: Esther Verhoef (10 november), Bart Chabot (23 maart) en Murat Isik (20 april).

Meneer is iets later dus ik kijk wat om me heen. Op de lange witte tafel ligt 1 boek. Is zeker iemand vergeten terug te zetten in het schap, denk ik bij mezelf. Ik strek mijn arm om het boek te pakken. “DE KRACHT VAN SCHRIJVEN” staat er in grote gele letters. Dat is toevallig, bedenk ik me.

Ik zit al een tijdje te denken om te gaan schrijven, maar heb geen idee hoe ik moet beginnen. Grote bewondering voor schrijfster Isabella Allende, hoe zij je meeneemt in het verhaal. Je kunt niet stoppen met lezen en leeft helemaal mee. Magisch vind ik dat om zo te kunnen schrijven.

Nu ben ik geen Diana Allende en besluit het leerboek mee te nemen. Wie weet staan er leuke tips in en leer ik iets, denk ik dromerig.

Dan komt de klant eraan lopen. Hij zegt vastbesloten: ” Ik heb toch besloten niet te adverteren in de bibliotheek”. “Maar ik wilde je het persoonlijk mee delen en niet door de telefoon”. Verbaasd kijk ik hem aan. Dit heb ik nog nooit meegemaakt! We zijn niet eens tot een gesprek gekomen. Ik verlaat de bieb zonder nieuwe klant en met een nieuw boek.

Drie weken later breng ik het boek terug zonder ook maar één bladzijde te hebben gelezen. Die heerlijke zomerdrukte, het buitenleven en veel dingen doen.  Geen tijd om een boek te lezen.

Paar dagen later verschijnt er een brief van de bibliotheek met de post. Met de mededeling : “U heeft het boek, DE KRACHT VAN SCHRIJVEN, niet terug gebracht binnen het toegestane uitleentermijn”. Geërgerd ga ik terug naar de bibliotheek. Er zit een mevrouw achter de balie. Ze heeft zwart stijl haar tot aan haar kin, wat haar een beetje streng maakt. Ze kijkt naar me omhoog vanuit haar leesbril.

“Dat is vreemd”, antwoordt ze me. “U heeft het boek wel terug gebracht, zegt u me?”, nog steeds omhoog kijkend vanuit haar bril. “Eigenaardig, ik zal eens kijken in de schappen.” Ze loopt met haar kleine platte schoentjes geluidloos over de harde vloer. Nu pas valt het me op dat mijn hakken bij elke stap een irritant tik geluid maken op de harde vloer. Ik besluit verder achter haar aan te lopen op mijn tenen.

Bij het schap ziet ze het boek, DE KRACHT VAN SCHRIJVEN. Ze pakt het uit de rij en draait zich om. “Kijk, u heeft gelijk”, terwijl ze het boek voor me houdt.  “Er is blijkbaar iets fout gegaan” zegt ze op vriendelijke toon. “Zo’n fout gebeurt eigenlijk nooit, toevallig dat het net bij u gebeurt terwijl u zo ver weg woont” en ze kijkt er verontschuldigend bij.

En weer zie ik de grote gele letters: “DE KRACHT VAN SCHRIJVEN”. Er verschijnt een kleine glimlach op mijn gezicht en ik kijk haar aan. “Misschien moet ik het boek dan toch maar echt gaan lezen, nu het boek toevallig voor de tweede keer op mijn pad komt” antwoord ik haar.

Nu, 3 jaar later, ben ik blij dat dit boek ’toevallig’ op mijn pad kwam. Door dit boek durfde ik mijn angsten opzij te zetten en ben ik gaan schrijven.